Əhdə vəfa

 

Fanidən fani dünyada

Bir gün yatıb durmamaq var.

Öz içində kövrək, pünhan

Öz halına ağlamaq var.

 

Əməllərin sorağında,

Ömür gözün qabağında,

Talenin bəxt tabağında

Öz nəfsini dağlamaq var.

 

Hər kəs doğruya həsrətdi,

Könül bu həsrətə yetdi?

Yaşanan gün bir möhlətdi

Yolu açıb, bağlamaq var.

 

Qəlbini köklə ahəngə,

Ömrünü gətirmə təngə

Əhməd düşməz rəngdən rəngə

Əhdə vəfa saxlamaq var.

 

Yolumuz

 

Bir aləmdən gəlmişik biz

Yolumuz o aləmədi.

Çəpərlər, daş, kəsək çoxdu

Haqq bizə uğur dilədi.

 

Min dəfə üzə gülsə,

Enmərik heç vaxt nəfsə.

Bu yolda lap ölüm gəlsə

Qəlbimiz Allah ilədi.

 

Qorxma dünya bu gündədi,

Ənvari nurum öndədi.

Əhməd xoşbəxt bəndədi,

O bu yolda əhd elədi.

 

Ümidim, getdiyim yol

 

Halım pis, dindirmə məni,

Göylərdən endirmə məni.

Gözüm tutulur yaşdan

Toylara göndərmə məni.

 

Yaşamağa həvəs yoxdu

Bəxtim axı necə bəxtdi?

Bu bəlaya niyə düşdüm,

Günahım bu qədər çoxdu?

 

Çox qırıldım, yoxam daha

Gümanım yoxdu sabaha.

Ümidim, getdiyim yoldur

Bu yolun üzü Allaha.

 

Bakı

 

Bakı sözünün mənasını

mən ilk dəfə

Sibir tayqasının dərinliyində,

Orxon-Yenisey abidələrinə yaxında

bir türk tayfasının

ağbirçəyindən eşitdim.

 

Bakıdan olduğumu bilcək,

heyrətlə baxdı qadın

dodağının altında

dua oxudu... soruşdu:

orada yenəmi

bakı edənlər çoxdu?

 

təəccübümü görüb,

ətrafdakılar anlatdı mənə

-bakı sözü bizlərdə

göylərlə təmasda olub taledən

xəbər verməkdi, dedilər.

bu ağbirçək Bakını

müqəddəs torpaq bilir, dedilər.

Allah! Allah!

bəlkə o qadın

bizdən daha düz bilir.

alovların dil açdığı,

nur saçdığı...

insanların ziyarətə axışdığı

tarixi var Bakının...

 

ziyarət məkanıdı,

müqəddəs yerdi Bakı!

burda hər nəhs tutmaq

günah! günah! çox günah!

burda xeyir əməllə

açılmalı hər sabah!

 

yurdumun hər guşəsi

müqəddəs bir məkandır,

tarixlər durulduqca

bu hər kəsə əyandır.

 

Kükrə, qalx ordum!

 

Allah qüvvət versin! Kükrə, qalx daha

Qələbə sənindir, müzəffər ordum!

Düşmən torpağımda batıb günaha

İt kimi qovala, çal zəfər, ordum!

 

Sənin arxandadır vətəndə hər kəs,

Düşmən namərd düşmən, əhədini kəs!

Vətən tapdanıbdı, əzmin müqəddəs

Sənə qoşulacaq hər nəfər, ordum!

 

Bəlamız, iblisdən dolaşıq hiylə,

Düşmən imkan gəzir, qudursun hələ.

Qoyma qəddimizi qırsın bu nalə

Vətəninə sevgisi saf, ər ordum.

 

Qorxma, səninlədir haqqın qüdrəti

Min-min ağlar qəlbdə yurdun həsrəti,

Rədd elə hər yandan məkri, vəhşəti

Qələbən qəlblərə bir cövhər, ordum!

 

Elm

 

Bu gün professor heyrət eyləyir

min illər əvvəlin müdrikliyinə.

elə hikmətlər var, bu günə qədər

heç kim aça bilmir onun sirri ?

 

o vaxt zəif idi dünya elmləri,

azdan da az idi hər alimləri,

amma bir yerdəydi bəsirət ilə

idrakın ahəngdə olan hünəri...

 

insan kainatla daha doğmaydı,

zərrə ümmanıyla nurlanmadaydı

alimlər saflığın, eşqin gücüylə

göylərdən ilahi sirr almadaydı.

 

sirlərin hər sirri yalnız ahəngdə

uca kahkəşanda, dağda, çiçəkdə...

elmlərin ən doğma, ən doğru yolu

ahəngin nurundan gələn gerçəkdə!

 

Əlimuxtar

 

BDU-da bir oxuduğumuz Əlimuxtar bəyin əziz xatirəsinə

 

indən belə ha axtar,

daha yoxdu Əlimuxtar...

dayandı

ömür adında qatar....

 

bir-birinə bağlanan illər

həzin, kövrək

xatirələrlə ağlar...

 

uçqunların altında,

qaranlığın qatında bəzən

bitir

çiçəklərin gözəli,

bir az kövrək, bir az nəşəli.

 

...gözəl bir insan idi Əlimuxtar,

indi dostlar

xatırladıqca onu

ürəkləri sızlar...

 

arzuları çox idi, amma

o arzular

arxa çevirdi ona...

kövrək, gözəl bir insan oldu...

dostları fəxr ilə dost dedi ona...

hər kəs inandı

etibar etdi ona...

 

indən belə ha axtar,

daha yoxdu Əlimuxtar...

dayandı

ömür adında qatar....

 

Yağmur içində bir qız

 

Çiçəkli ağaclar altda

bir gözəl nur içindədi,

hüsnünə şəfəqlər aşiq

özü, yağmur içindədi.

 

yağmur tökür narın-narın

o sanki dua oxuyur.

əkir - torpağa qoyur

əlində çiçək kolların.

 

telində damlalar ulduz

ona yağmur aşiq olur?

İlahi! hardan nur alır

hər yana nur yayan bu qız?

 

nədən belə həvəslidi?

israrının yoxdu sonu.

sevdalar bürüyüb onu,

ömrünün bahar fəslidi.

 

torpaqda xalça toxuyur?

ya şeiri çiçək dilində?

sanki hər kola, qəlbində

əkdikcə layla oxuyur.

 

çiçəkli ağaclar altda

bir gözəl nur içindədi,

hüsnünə şəfəqlər aşiq

özü, yağmur içindədi.

 

Qəlbindəki nur

 

Sevgilim!

kədərlərə, həsrətlərə bükülüm!

sənin qəlbin

bu dünyanın öz qəlbinə oxşayır...

 

amma bəlalı dövran

sahibsiz, döyülmüş bir it kimi

düşüb qabağına, çağırır səni

ulayır, zingildəyir, yuxlayır

yazıq-yazıq axsayır...

sənin qəlbin

bu dünyanın öz qəlbinə oxşayır...

 

haqdan axıb gəlir saf bilgilərin,

ahəng içindədi hər ülgülərin,

doğru, dürüstlüyü axtarır gözün

ədalət hökmlü hər işin, sözün.

iman içindədi ürəyin, beynin...

imana əhd edir toyun, düyünün.

 

dövran da bir zaman beləydi,

sənin qəlbinə oxşayırdı...

amma gör insanlar

onun qəddini necə əydi?

günə qalıb dövran?

 

tamah tırtılları, nəfs həşəratları

nadanlıq tufanları, burulğanları

məhv edib insanları,

töküb nahaq qanları,

əllərində iblis planları,

Allahın nurunu görməyib,

Haqq səsinə səs verməyib

bu günə qoydu dövranı...

 

dövran! bu bizim dövran,

doğmamız dövran!

üstü başı hiylə, ağrı, qan.

 

sevgilim!

dağa daşa salma indi

sən ümidi, gümanı...

qəlbindəki o nurdu

bu dövranın dərmanı...

 

Sənsən o sirrdən gələnim

 

Qırx məlakə məclisinin

Aləmindən nur alanım.

O nur ilə ürəyimdə

Bir yar, padişah olanım!

Qəlbim o nura bağlıdı

Ömrüm ona soraqlıdı,

Könlüm tək qaldı, ağladı

Gəldin? başına dolanım...

 

Qırxlar aləmi bilir ki,

Yer üzü deyil mənimki...

Gözlərin mənə deyir ki,

Sənsən o sirrdən gələnim.

 

Pişvazın - şeir yağmurum,

Səndən necə ayrı durum?

Alışıram burum-burum,

Halımı pünhan bilənim....

 

Özünü danlama

 

Ovçuda qaydadır vurar şikarı,

Vurduğun o ovun halın sor barı.

Gəl gör, qanı axır, düşüb qalıbdı

Üstünə tökülür tənhalıq qarı...

 

Oxu sən atmadın, günah kamanın,

Ox dəydi, qəlbimin kəsdi amanın.

Özünü danlama, bir işdi, oldu

Bilirəm əlaca yoxdu gümanın.

 

Fani yer üzünün belə tövrü var,

Kim kimə ovçudu, kim kimə şikar...

Sənə qurban olmaq bir uca məqam

Şikayət etməm ki! bu günah olar.

 

Bir az səbrin olsun

 

belə özünü oda yaxırsan?

Qırılırsan, qarıxırsan, sıxılırsan,

Bir azca küsürəm, tap yıxılırsan

Sən məni sevirsən, mənsə səni yox?

 

Yolumuz müqəddəs, təmkinin olsun,

Sevgimiz ən doğma həkimin olsun

Özünü ələ al, bir hökmün olsun

Sən məni sevirsən, mənsə səni yox?

 

Nurumuz Ənvardan nur almaqdadı,

Qəlbimiz ahəngə yar olmaqdadı,

Görmürsən dünyaya eşq dolmaqdadı?

Sən məni sevirsən, mənsə səni yox?

 

Bir az səbrin olsun belə tələsmə

Məni hirsləndirib, səbrimi kəsmə

Dəlilik eləmə, qəfildən küsmə

Sən məni sevirsən, mənsə səni yox?

 

Qərar sənindirsə

 

Bilmirsən sən mənə nələr etmisən?...

Kədərli ömrümü gülər etmisən.

Mələklər əlində qələm olmuşam

Dünyanın halını bilər etmisən.

 

Gözlərin elədi, nələr elədi

Qəlbinlə göy üzü bir silsilədi.

Ömrümdə qızılgül bitirmisən sən

Səndən şikayətim həmin gülədi.

 

Qəlbinin telində hilalım olsun,

Məni öldürsən də, halalın olsun...

Qərar sənindirsə, məqamım uca

Olmaz ki, bir mələk bir zalım olsun.

 

Küsmə...

 

İlğıma yüyürən suya təşnəyəm

hələ də bilmirəm mən kiməm, nəyəm?

göylərin üzündə bulud kimiydim

yanına dumantək sürünmədəyəm.

 

ağrıyan alnıma əl qoyarsanmı?

əlindən öpməyə de, qıyarsanmı?

mənə qəzəblənib öldürsən əgər

qəbrimin üstünə gül qoyarsanmı?

 

qəlbini dindirir, de şeirlərim?

bax, necə utanır səndən kədərim...

qırılır telini gəzən əllərim

məni doğma bilib dinləyərsənmi?

 

 

Əhməd QƏŞƏMOĞLU

 

 

525-ci qəzet.- 2016.- 5 noyabr.- S.23.