Sarışın payız

 

qara buludlarla yaşmaqlandı günəş

yorğun göylərin

təri səpələndi yerə...

etibarsız quşlar

günəşi axtarmağa getdi

qayğısız sərçələrin

səsi qarışdı

yağışın səsinə...

sarışın payız

yenə küçədə dilənən uşağı

yırtıq ayaqqabılarından tanıdı...

Pencək havası

ağır aysan, - deyirlər,

may ayı!

Düşər, düşməzin olar...

Günəş elə gözəl gülümsəyər səndə

elə gözəl çiçəklər açar...

təbiət səsləyər adamı

qərar tutmarıq evdə

amma

ağır aysan, - deyirlər,

düşər, düşməzin olar...

Adamlar sevinmək istəmir

ağlamağı sevir adamlar

bir kədəri

göz yaşını

qışın şaxtasını

yayın qızmarını

rənglərin qarasını...

Sevgilim səndə doğulub

özüm oktyabrda

o, üzü yaya gedərək böyüyüb

mən qışa...

Ortaq sevgimiz var onunla

bir ilıq

günəşimiz

ikimiz pencək havasında doğulmuşuq...

Kağız kəpənəklər

həmin gün

qara-qara buludlarla naxışlanırdı

göy üzünün yaxası

külək

yağan qarı

duz kimi çevirirdi Bakının başına...

Metro qarşısında limon satan qadının

yırtıq ayaqqabılarından ayağına dolurdu qar

açıq qapıdan evə girən oğru kimi...

Üzünün, əllərinin qırışlarına toxunurdu əvvəlcə,

sonra ürəyinin sarı siminə.

Ayaqları donan qadının

ürəyi yanğın yeriydi.

Qar yağırdı həmin gün...

İşıqpulu, qazpulu borclarımızın yazıldığı kağızları

külək

qapıya sancıldığı yerdən çıxarıb

uçurdurdu havada

kəpənək kimi...

Kağız kəpənəklər

qar dənələrinə qarışırdı...

Qəzada yaralanıb sarğı otağından çıxmış

adamlara bənzəyirdi

gövdəsi, budaqları qarla sarılmış çılpaq ağaclar...

Təkcə uşaqlar sevinirdi qışa

soyuğu almadan veclərinə

çıxardırdılar qarın dadını

şaxtayla əlbəyaxa olmuş qadına heyrətlə baxaraq...

İsti evlərinə tələsən adamların

xəbəri yox idi ancaq

soyuqdan betər

limonların işığı üşüdür

metro qarşısında

müştəri səsləyən qadını...

Təkliyin qonağı

qaçıb bu boz şəhərdən

atıb soyuq küçəni

yazırsan yenə təklik

qonaq çağırıb səni

görən olmayıb yenə

hansı yolla getmisən

hansı ürəkdən keçib

hansı gözdən itmisən

orda yola verirsən

zamanı - ayı, ili

yenə tənha qa lıb

gözlərinin sahili

yediyin öz içindi

içdiyin göz yaşın

yazırsan ki göyərir

öz içində başdaşın

bir içki, siqaret -

təkliyin süfrəsi bol

təklik udacaq səni

deyəmmirəm: yaxşı yol

oralar elə uzaq -

yazanda yaz bunu da

kaş vaxtsa təkliyin

özü səni unuda...

sap

İlk dəfə

qara köynəyinin düyməsinin

sapla tikilməyindən bildim

evinin

qadın əllərindən ötrü darıxdığını...

sonra mənə hədiyyə etdiyin kitabların tozu

saralmış vərəqlərdəki tənhalıq qoxusu

anlatdı həyatını...

ürəyim sənindi

bilirəm

saçlarım

gözlərim

ruhum...

amma daha çox əllərim sənin olsun istəyirəm...

saçını tumarlayar

üstünü örtər yatarkən

xörək hazırlayar

süfrə bəzəyər sənə

əllərim...

bir

qara köynəyinə

qara,

köynəyinə sapla tikər düymələri...

Ehtiras

pəncərəm günah görür

külək gəlir otağıma

tumarlayır jalüzləri

heç belə görməmişdim mən

ehtiraslı gecələri

üzüyola gündüzləri

sevgi yatır pəncərəmdə -

gecə düşəndə yumulur

güllərin ləçək gözləri

açır günəş düyməsini -

göyün yaxasında qalır

buludların əl izləri...

Hərdən xətrimə dəy...

əllərimi sevirsən

incəliyi xoşuna gəlir

bu dəqiqə baxışların

oğrun-oğrun üstünü örtmür deyə

elə soyuqdur əllərim

bir bilsən...

gözlərimi sevirsən

isti sözlərinin içərisində

ürəyimi əridən

bir

ceyran gözlüm deməyindi

ceyranın gözlərini

bir az da yaxından görməni istərdim

kədərli olanda da

bənzəyərmi gözlərimə

saçlarıma

zakiranə

təriflər deyirsən

bəlkə qısaldam

ahım yerdə qalsın qoy...

hərdən xətrimə dəy

küsməyi öyrənim

ara ver təriflərə

özümdən

bezməyi öyrənim

bunun yaşlaşmağı

qocalmağı var

təriflərin təsəlliyə dönməsin

sonra...

Bəs sən necə sevirsən?

sən məni

mən səni sevən kimi yox

başqa cür sevdin...

Amma sevdin, bilirəm...

Elə ki yadıma düşürsən

dərdlərimi unuduram

harasa tələsəndə

açarı, telefonu evdə unutduğum kimi...

Adamlar gəzir şəhərdə

tək-tək, iki-iki, üç-üç, bir az da çox...

Təklər bu zaman tənha olur

sanki kimsəsiz olur...

Çoxlar dərya olur, dəniz olur.

İkilərin, üçlərin

daha çoxların arasında

gözlərim gəzir səni

Yerə dağılan

mirvari boyunbağının dənələrini

gəzən kimi...

Mən səni belə sevirəm,

bəs sən necə sevirsən?

Qağayılar gölə gəlməz

dənizə gəlməz ördəklər...

Hərənin öz vətəni var

mənim vətənim sənin gözlərindi

özümü axtardığım,

özümü gəzdiyim gözlərin

baxıb, baxıb

özümdən bezdiyim gözlərin

hər yerdə səni görmək istəyirəm

qoy qərib desinlər,

didərgin desinlər, eybi yox...

Mən səni belə sevirəm

bəs sən necə sevirsən?

Əllərin

hər dəfə

əllərin toxunduqca yanaqlarıma

sildikcə göz yaşımı

utandım onlara əzab verməkdən

təbəssümün düşməni kədər imiş -

gündüzdən qorxan

yarasa kimi gizlənər o

gülümsəsən

günəş doğsa qəlbində...

gülə bilsən

silahın qəhqəhələr olsa

əliyalın düşmən kimi geri çəkilər

kədər

gülüşüm gözlərimə qayıtdı

qaranquş öz yuvasına qayıdan kimi

əllərin unutsun göz yaşımı

sərçələr

qaranquş yuvasını unudan kimi...

 

Xuraman HÜSEYNZADƏ

 

 

525-ci qəzet.- 2018.- 6 oktyabr.- S.23.