Hörmətli yazıçı Yusif Həsənbəy!

Etiraf edim ki, Rəşad Məcidin təklifi ilə "Yaradanın qoruduğu bəndə" povestinizi oxumağa bir az ürəksiz başladım, nədən ki, sizin nəsr əsərinizi ilk dəfə oxumalıydım, ilk tanışlıq isə bir az çətin olur. İkincisi, ehtiyat edirdim ki, nasirlər yaşlananda şeirə uğursuz keçid elədikləri kimi, bu povest də 93 yaşlı bir şairin "qocalıqda yorğalıq" janrında nəsr cəhdidir. Povestin optimist ruhla, canlı dillə yazılmış bir neçə səhifəsi bu önyarğımı alt-üst elədi və sözün yaxşı anlamında təəccübləndim. Neçə illərdən bəri bir yerdə işləsək də, sizi sanki ilk dəfə gördüm, tanıdım.

Bir ziyalının, yazıçının çətin sosial durumunda üzləşdiyi mənəvi ağrılar kimi aktual mövzuya həsr olunması, maraqlı, dinamik, adamı intizarda qoyan süjet, xalq dilindən gələn və bütün əsər boyu mətnin altından keçərək tez-tez oxucuya göz vuran ikibaşlı ironiya və avtoironiya, maddi-məişət çətinliklərinin yaratdığı gərginliyə baxmayaraq, son dərəcə zərif, həssas, kövrək insan münasibətləri, ən başlıcası, əsərin əsas ideya pafosunu müəyyən edən Allah sevgisi, haqqa, ilahi ədalətə inam povestinizi qiymətli edən cəhətlərdir. Sadəcə, əsas qəhrəmanın dostları ilə göl kənarında istirahətə getdiyi bir neçə səhifə süjetin dinamizmini bir az ləngidir və hətta naşı oxucunu povestin mütaliəsini yarımçıq qoymağa vadar edə bilər. Məncə, bu problem yüngülvari redaktə vasitəsiylə asanlıqla aradan qaldırıla bilər.

Ən başlıcası odur ki, optimist ruhlu povestiniz insanı hətta ən çətin durumda belə ümidini itirməməyə, Allahın kəndirindən bərk yapışmağa, yaşamağa, sevməyə, sevilməyə səsləyir. Ömrünün artıq onuncu dekadasını yaşayan bir yazıçıda bu qədər həyat eşqi alqışa layiqdir. Sizə bundan sonra da yaradıcılıq və həyat eşqi ilə dolu mənalı illər arzulayıram.

Dərin sayğılarla Əsəd Cahangir

05.12.2025

525-ci qəzet .- 2025.- 16 dekabr (№229).- S.14.