SƏN, MƏN VƏ PİANİNO

Boyatlamış dərdlərin var,

boyat, köhnə dərdlərin.

Adam da sadiq olar

dərdlərinə, dərdlərinə?!

Əl atıb qoparsam

ürəyindən kədərini.

Görərsənmi

əllərimi, əllərimi?!

Dəcəl barmaqların var,

dəcəl barmaqların.

Pianinonun dillərində

yandıracaq yalnızlığın işığını.

Söndürsəm “min illik” alovunu-

elə pianinonun dilləri üstdə

elə pianinonun qucağında,

qucağında.

Sevərsənmi

günahımı, günahımı?!

Bir qızımız olar

gözləri qəhvəyi gülən –

elə sənin kimi.

Qoşulub ona gülə-gülə

saçlarımı yolarsanmı,

Yolarsanmı?!

Alın yazımın qalan vərəqlərini

qoydum dizinə sənin.

Kimi istəsən sil alnımdan,

yaz öz adını.

Yazarsanmı adını,

yazarsanmı?!

Sənsiz

Oyuncağı əlindən alınmış uşaq kimiyəm.

Çağırsam ki, gəl

sevindir bu saqqallı uşağı,

Gələrsənmi,

Gələrsənmi?!

"27 OKTYABR"A

Səni indi sevdim.

Gülən gözlərinin ardındakı dərdlərini -

sevdim keçmişini.

Ürəyi sözlərində döyünən körpə səslərini -

sevdim gələcəyini.

Sevdim -

el var, oba var -

daha demirəm nəyini sevdim.

Səni üzənin evi yıxılsın,

yıxılsın lap belə nəyi yıxılsın...

Fitili çəkilmiş qumbarayam,

at məni

dərdlərinin səngərinə.

Bakıdan Naxçıvana kimi

bir türkü olaram qulaqlarında

ötüb Zəngəzur səmasından:

"əllərim əlinə dəydikdən sonra

sonu istər ölüm olsun,

istər ayrılıq".

Səni səhər sevdim-

Azan gözləyən müəzzin kimi.

Səni günorta sevdim-

damla olmaqdan bezib

günəşə buxar kimi qaçmaq istəyən

Su damlası kimi.

Səni axşam sevdim-

demirəm necə sevdim...

Səni axşam

Səni günorta

Səni səhər sevdim,

Demirəm necə sevdim

Ay zalım, sevdim səni.

"O"NA MƏKTUB

Salam, torpaq adam!

Burda həyat

gözlərinin rəngi kimi tez dəyişir.

Əsasən qəhvəyi,

ya da qara.

Burda işimizi sorsan;

"imitasiya".

ya da anlayacağın hədəf taxtası.

Arada mərmilər kimisə sığallayır,

ya da qışqırır

hansısa ananın yuxusunda.

Göydə mərmilərlə toqquşur

anamızın duaları.

Gördüm;

"İki balam var,

Ölmək istəmirəm,

Ölmək istəmərəm" - deyən əsgəri.

Gördüm gözlərində

hələ doğulmamış

körpəsinin ürək çırpıntılarını.

Utandım,

Utandıq.

Baxmadım daha o gözlərə

üz-üzə gəlməməkçün o uşaqla.

mən utandım

biz utandıq.

Bəlkə o uşaq da utandı bizdən.

Getdik,

o uşağı baş-başa qoyduq atasıyla.

utandıq...

getdik...

Biz utandıq o gözlərdəki uşaqdan

o uşaq utandı bizdən.

amma atası utanmadı,

utanmadı...

Ən əzizinin, sevdiyinin

yanında olmasını istəmədiyin yerdi.

Bir əsgərim var.

Su gətirəndə

pulemyot gülləsi öpdü dizini.

İndi onu görəndə dizlərim ağrayır.

Susuzluğumuz yatmadı

mayorumuzun ürəyində sərinlədi

İstidən ürəyi sıxılan bir düşmən mərmisi.

Axı, biz su istəmişdik,

qan yox.

Bəlkə bura Füzuli deyil,

Kərbəladır, xəbərimiz yox?!

Oğullar döyüşür...

Analar yaralanır,

analar şəhid olur.

O oğlanın cəbhədə itən

ayaqlarını görərsən

ağsayan o anada.

Gözlərini itirən zabitin

gözlərini görərsən

göz yaşı quruyan o ananın

yanaqlarında.

O şəhidi görərsən

oğlunun məzarında

başdaşına dönən anada.

Havada rəqs edən güllələrdən

daha dəcəldir barmaqların.

O güllələr mənə xatırladır

xəyallarımı qıdıqlayan barmaqlarını.

Bilirəm, heç inanmırsan

görmədən, bilmədən

şəkillərdən sənə aşiq olduğuma.

Bilirsən,

heç bu torpaqları da görməmişdim...

AĞ XALATLI SEVGİ

Gözlərim tutanda baxışlarını

ürəyimi çəkirsən hər dəfə bir diş kimi.

Axı, bu ürəkdi,

diş deyil, 32 ola.

İnsafın olsun,

məndə bu qədər ürək hardandır, ay həkim qız?!

And ola Hipokrata,

sağaltmırsan, öldürürsən məni

sən başqa xəstəyə baş çəkəndə.

Nə əlindəki stetoskop, nə başqa alət

eşitməz qəlbimin səsini.

Özün qoy başını

sinəmə, qəlbimin üstə, ay həkim qız.

Dinlə

sənə doğru yorğa qaçan ürəyimi-

bəsimdi.

Gecələr tələsim evə.

Qapını açmaq istəyəndə

əllərim cəftəni yox,

əllərini tutsun-

bəsimdi.

Bilsəm ki, ağ xalat çıxar əynindən

kəfən əvəzinə örtər üstümü.

Bir anda ölərəm

görüm deyə əndamı-

bəsimdi.

Vallah, xeyri yoxdu mənə

resept kağızında yazdığın

adını duymadığım dərmanların.

Heyf etmə boş yerə o vərəqləri, ay həkim qız,

üzündən öpüm-

bəsimdi.

Nə otlar, nə də sakinləşdirici dərmanlar

soyutmaz əsəbimi.

sevgim gübrələyər bətnindəki çiçəyi-

Bəlkə hirsim soyuya.

Nə sistem, nə damarımdakı iynə,

durultmaz qanımı.

Uzun, qara saçların dolana qollarıma-

bəsimdi.

Boş ver analiz cavablarını,

At bir kənara

qol çəkdiyin qeydiyyat kitabçasını,

ay həkim qız!

Götür onların yerinə

nikah kağızına bir qol çək-

bəsimdi.

O... YOL... YAĞIŞ... KÜLƏK...

Buludlar dən səpər yerə,

yollar göyərçin kimi

dənlər yağışı.

"Bayatı-Şiraz" kimi evlər

dinlər yağışı.

Dodağı çatlamış asfalt küçələr

yağışı partdaq dodaqlarına çəkdiyi kimi

çəkərəm ciyərlərimə

mənə nəfəs verən öpüşlərini.

Bir yağış damlası olaram

qoparam buludların bətnindən saçlarına...

çırparsan tellərini

düşərəm ovuclarına.

Qaldır əllərini dodaqlarına:

nəfəs ver, isit məni...

Bir külək olaram.

Sonra...

Sonra dəcəl uşaqlar kimi

Qapını döyüb qaçaram.

Açarsanmı qapını?

Açarsanmı ürəyini?

Boya kimi çəkər

dodaqlarına

bir dünyalıq çəhrayı təbəssümü.

Çırpar,

çırpar buludlar yerin başına.

Zərbədən yıxılan yollar,

sərilər ayaqların altına.

Ürəyim yeriyər çəkmələrinlə

dənlər yerişinin addım səsini.

İndi pozacaq iş sükutunu

gecələr addımlayacaq "əsmər yuxum"da.

O yağış mənəm,

O külək mənəm,

O yol mənəm.

O mənəm.

O...

Emin PİRİ

525-ci qəzet .- 2026.- 20 fevral(№7).-S.31.