Gecikmə, uzaqlardan

Ömrümə gələn adam.

 

Bilmirəm

 

Qolumda köhnə zəncirim,

 

əlləşib qıra bilmirəm.

 

Ağrısı məndə yurdlaşıb,

 

Bu dərdə çara bilmirəm.

 

 

Duman, çən düşüb izimə,

 

Toru çəkilib gözümə.

 

Elə hopmuşam dözümə,

 

Ayağa dura, bilmirəm.

 

 

Gecə fikir, gündüz fikir,

 

Yağış gözümdən nəm çəkir.

 

Ömür ağrıdan tükənir,

 

Üz tutum hara bilmirəm.

 

 

Zaman ağrılardan keçir,

 

Guman ağrılardan keçir.

 

Dərd gələndə bizi seçir,

 

Niyəsin sora bilmirəm.

 

 

Öz şələmdi kürəyimdə,

 

Qəm gül açıb diləyimdə.

 

Qisas ölür ürəyimdə,

 

Qılıncı vura bilmirəm.

 

 

Payız şeiri

 

Havalar soyuyur, göy qəhərlənib,

 

Yağış yağır gülün, çiçəyin üstə.

 

Üzümə çırpılır qürbətin yeli

 

Ağrılar şığıyır ürəyin üstə.

 

 

Dərələr duman geyir əyninə,

 

Ömrümə kədərdən bir cığır salır.

 

Bu göndən baxıram dünənki gönə,

 

Yadımda xatırə göynəyi qalır.

 

 

Ürək bir tilsimli sevda yeriymiş,

 

Heç kəs bu tilsimdən baş aça bilmir,

 

Bir gön bu ömründə yolu dönəcək,

 

İtən sevgilər də geriyə dönmür.

 

 

Payız xəyallarım bürüyüb məni,

 

Xəyallar içində hər gün azıram.

 

Yandan ötüb gedən ömrün yazına,

 

Dumanlı bir payız şeiri yazıram.

 

 

 

Yadımdadı bir vaxtlar

 

Xəzərdə mayaklar yanardı.

 

Dalğalar Xəzərə

 

Sevgi şərqiləri oxuyardı.

 

Ruhumuz Xəzərdən

 

Mavilik qoxuyardı.

 

Xəzər hünərli, səxavətli, varlı idi,

 

Kürüdə görərdik.

 

Balıq da öz yerində,

 

Ömrümüzün gənclik illərində,

 

"Azəri", "Çıraq" yataqlarından

 

Polad dirəklər üstündən

 

Borular boylanır indi,

 

Sahildə neft karvanları hoylanır indi,

 

Yedəyi yad əlində.

 

***

 

Mənim dostum dalğalar,

 

Həzin-həzin pıçıldayın qulağıma

 

qəlbinizdə hər nə var.

 

Bir vaxt mən də sahildən

 

Ayağımı kəsəcəm,

 

Xəzərə vida eliyib

 

Bu dünyadan köçəcəm.

 

Əlini ver əlimə,

 

Sahil yatmır könlümə.

 

Düşüm, qarışım sizə,

 

Baş vuraq göy dənizə.

 

Verək ürək-ürəyə,

 

Söykənək kürək-kürəyə.

 

Sizinlə şahə qalxım,

 

Ya elə göy sularda batıb

 

Qəfildən yoxa çıxım.

 

Yeni həyat qaynasın

 

O qərıb nəğmənizdə,

 

Bir əksim, bir də sevgim

 

əbədi qalsın sizdə.

 

 

Xəzərə yağış yağır

 

Xəzərə yağış yağır

 

Gözümün yaşı kimi.

 

Sığınmışam mən ona

 

Dostu, sirdaşı kimi.

 

Yağış yağır Xəzərə

 

Hər dənəsi inci, zər,

 

Yağışın laylasından

 

Sanki dincəlir Xəzər.

 

Sahilində durmuşam

 

Xəyallar aləmində.

 

Damcılar bir ovcumda

 

kövrələn ümidlərim

 

sıxılır bir əlimdə.

 

Yağış yağır şıdırğı

 

Bütün aləm sevinir.

 

Sanki anamız Günəş

 

Yağış gölündə çimir.

 

Sanıram yağış yağmır

 

Göylərdən nur ələnir,

 

Yollar, cığırlar baxışlarımda

 

mavi işığa dönür.

 

Ayrılıram xəyaldan

 

Nə Xəzər var, nə yağış,

 

Göz yaşlarım yaxama

 

Düzülüb naxış-naxış.

 

Kimsə çağırır məni

 

Qulağımdadı səsi.

 

Bu yağış səsidirmi,

 

ya qəriblik nəfəsi?..

 

 

 

Ürəksiz adam

 

Sən məndən gen dolan, ürəksiz adam,

 

Mən çəkən dərdləri çəkə bilməzsən.

 

Şam kimi üzülüb gecə sübhədək,

 

İynənin gözündən keçə bilməzsən.

 

 

Vətənsiz heykələm, doğma vətəndə,

 

Əli baltalılar budayır məni.

 

Günahı yumadım, neynim hələ də,

 

Torpaq günahlarım qınayır məni.

 

 

Mən, o mən deyiləm sevda başında,

 

Saçına sevgidən çiçəklər düzən.

 

Yurdsuz bir dərvişəm ahıl yaşında,

 

Haqqın sorağilə dünyanı gəzən.

 

 

Hirsimin yanğısı sinəmi ütüb,

 

Özümün ağrımı özüm çəkirəm.

 

Üstümə zamanın qayğısı çöküb,

 

Dünya ağrıdadır dözüm çəkirəm.

 

 

İçimdə bir göynər dünyam var hələ,

 

Bu qəm tufanında ta üzüm gülməz.

 

Mən söz adamıyam başdan-ayağa.

 

Duyğuma yad nəfəs yol tapa bilməz.

 

 

Zəngin bir ölkənin ac şairiyəm,

 

Ehtiyac mənimlə hər gün görüşür.

 

Qələmin ucundan vərəq üstə,

 

Gecə misra-misra göz yaşım düşür.

 

 

Belə yaranmışam, belədir təbim,

 

Yalana, yaltağa uzağam, yadam.

 

Vətən ürəyində, torpaq dilində,

 

Hələ yer tapmayan, ürəksiz adam!

 

 

Ürəyimdə gözləyirəm

 

Təzə mənzil almışıq -

 

geniş, işıqlı,

 

Təmtəraqlı, yaraşıqlı.

 

Heç bənzəri yoxdur köhnə evimizə,

 

Göz aydınlığı veririk bir-birimizə.

 

Bu gözəllikdən təzə ruh köçür

 

Sanki ömrümüzə.

 

Qızım, nəvəm həvəslə

 

Köçməyə hazırlaşırlar.

 

Sevincdən aşıb-daşırlar.

 

Mən onlara ancaq xoş günlər diləyəcəm,

 

Andıma, inadıma,

 

Yol çəkən baxışlarıma,

 

İslanan yuxularıma güvənəcəyəm,

 

Səni köhnə evimizdəki

 

Doğma odamızda gözləyəcəyəm.

 

Bir-birimizə söykənə-söykənə.

 

Bir-birimizə yükünə-yükünə

 

Ömrü başdan başlayaq,

 

Ürəyimizcə yaşayaq, doyunca.

 

Bir gün evimizin buz bağlamış

 

Divarından asılan,

 

Bir çərçivəyə iki ömür sığınan

 

Şəkil olunca.

 

Yaman təşvişdəyəm,

 

Qaçıram pəncərəyə, qapıya,

 

Qorxuram gəlməyəsən

 

İnadım məni qınaya.

 

Təkliyimlə doludur evim, odam,

 

Gecikmə, uzaqlardan

 

Ömrümə gələn adam.

 

Ayaq səslərini ürək

 

döyüntülərimtək izləyirəm,

 

Səni ürəyimdə gözləyirəm.

 

 

Allah bəndəsi

 

Atam Qulam Kəlbalı oğlu

 

ağır bir elin ağsaqqalı,

 

37-dən sağ çıxan

 

Üç qardaşın yeganə yadigarı,

 

Vətən savaşını çətin zəhmət illərində,

 

Ağır qurşun qəlpəsı

 

Bir əlində,

 

Ülgüc, bülov birində,

 

Titə çiynində,

 

Bir sağ ola, bir salama,

 

Üz qırxardı, saç vurardı.

 

Sənətini hər yerdə öyərdi,

 

Sonra da müştərini çaya,

 

qayğanağa qonaq edərdi,

 

Nənəm elə deyinərdı.

 

Hər gün üzü qibləyə,

 

Dualar eləyib, salavat çevirərdı,

 

Gizli saxladığı "Qurani-Kərim"dən

 

ayələr oxuyar,

 

Şəhadəti bizə öyrədərdi,

 

Allah kəlamıdı, bala, - deyərdi.

 

O vaxtlar buna ciddi qadağalar vardı,

 

Hər dəfə partiya cəzası,

 

Ya həbs gözləyirdi onu,

 

Yenə də unutmurdu,

 

Allah bəndəsi olduğunu.

 

Həmid kişi, Ziyad, Cəmil kimi

 

Etibarlı dostları vardı,

 

Ürəyində Ağamurada xüsusi yer olardı.

 

Ülgüc vura-vura

 

Zarafatından qalmazdı,

 

Şaqqıltı ilə gülməyinə,

 

Toyda oynamağına tay olmazdı.

 

Erməni faşistlərı,

 

Torpaq hərisləri.

 

Sinəsinə çəkdilər dağı.

 

Dağıldı başının yığnağı,

 

Şəhid oldu kənd növrağı,

 

Görən indi dururmu Allah bəndəsinin

 

Horovlu qəbiristanlığındakı

 

başdaşı güllələnən,

 

yana əyilən məzarı?

 

Ziyarətinə tamarzıdı övladları.

 

 

Bu ömrü dəyişirəm

 

Hava buludludu,

 

Göylər qarışıb.

 

Hər tərəfə çöküb qatı çən-çisək,

 

Lift də yenə işləmir

 

Həmişəkitək.

 

Çoxdan çölə çıxmıram

 

Tərli pəncərəmdən baxıram.

 

Çocuqluqda olduğu kimi,

 

Yenə kövrəlib ürək.

 

Sığınıram səbrə, dözümə

 

Ayaqlarım xəyanət edib mənə,

 

baxmır sözümə.

 

Xəyanət edib mənə ömür də, yaş da,

 

Aciz qalmışam bu ümidsiz savaşda.

 

Payız durnalarım da tələsik

 

köçüb gedirlər.

 

Yönlərı haradı, mənzillərı hara,

 

Bir də qayıdarlarmı

 

Bizdən küsən dağlara?

 

Təbim də məndən küsüb,

 

Payız sükutuna düşüb, dinmir,

 

Qələmim həvəssiz-həvəssiz

 

Sözlərin, hecaların

 

Arasında veyillənir,

 

Qaçqın duyğularımın qarasına gileylənir.

 

Geyimlərim də üzə dururlar bir-bir,

 

Biri yaşıma düşmür.

 

Biri əynimə gəlmir.

 

Ayaqqabılarımı da toz basıb,

 

Yetim-yetim üzümə baxırlar,

 

Gəzdiklərı yerlər üçün darıxırlar.

 

Yenə payız gəlib, qəhərlənirəm,

 

Təzədən fürsət düşə əlimə

 

Bu ömrü dəyişdirəm.

 

 

Şövkət Zərin HOROVLU

Ədəbiyyat qəzeti.- 2020.- 8 fevral. S. 25.