Ayaq izlərim

 

Yollarda qoyub getdiyim

 

Ayaq izlərimə yazığım gəlir,

 

Qayıdanda qabağıma çıxana qədər

 

darıxırlar.

 

Sanki saralmış yarpaqlar da

 

ayaq izlərini sevirmiş deyə,

 

Onları qucaqlayıblar.

 

 

Düşünürəm, yarpaqlar

 

ayaq izlərini niyə belə sevsin ki...

 

O saat barmağımı dişləyirəm.

 

Ayaq izlərim əslində, məndən tökülür,

 

Yarpaqlar da ağacdan...

 

 

Yalan və həyat

 

Həyat nədir,

 

Birdən ayaqlarının

 

Olmamağını düşünmək...

 

 

Birdən gözlərinin tutulmağını

 

düşünə bilmək...

 

 

Dayan,

 

Arxamca yüyürən

 

qonşu uşağı nə deyir:

 

Əmi, bizim işıqlar sönüb,

 

sizinki yanır?

 

Amma sənin xəbərin yoxdur

 

İşıqların yanmamağından,

 

Çünki günəş səni

 

aldatmışdı,

 

Evdən çıxanda.

 

 

Qonşu uşağı dükandan aldığı

 

çörəyin evə çatanacan

 

Yarısını yeyib.

 

Həyat

 

Yarımçıq çörək,

 

Və həmin çörəkdəki dişlək...

 

Nə qədər sevgili və qəddar.

 

 

Yol ağzı

 

Durmusan yolumun ağzında,

 

Çıx deməklə çıxmazsan,

 

Gəl deməklə gəlməzsən,

 

Əllərimi sıxmazsan,

 

Ölçər-biçər ayaqlarım...

 

 

Ətəyindən sallanan

 

Bir körpəcə uşaq var.

 

Körpənin ətəyində

 

Yerin çəkə bilmədiyi,

 

Göyün çəkə bilmədiyi

 

Bir qara daş var.

 

 

Yerin əli körpədə

 

Körpənin əli səndə

 

Sənin əlin göylərdə

 

Göylərin əli məndə...

 

Ölçər-biçər ayaqlarım...

 

 

Ayrılıq

 

Hansı ilin,

 

Hansı günün,

 

Hansı saatın,

 

Hansı dəqiqəsində qoyub gəldim səni, gözəlim.

 

 

Vaxtı necə fırladım -

 

yanına qayıtmağa?

 

Gərək onda buludları göyə qaldırım,

 

Dumanları yerə endirim,

 

Solub düşən yarpaqları

 

Ağaclara göz yaşımla yapışdırım.

 

Bir az vaxt verilsin səni xatırlamağa...

 

 

Yoxsa

 

Necə düşmək olar yanına?

 

Dəqiqələr, saniyələr

 

Ağırlığından

 

Necə xilas olmaq olar?

 

 

Bircə çıxış yolu var:

 

Bir bulud baxışını

 

Qopart at buludların üstünə,

 

Göydən əyilib götürəcəm onu.

 

 

 

Durna səsi

 

Hər gecə yazdığm şeirlərə

 

Evimizin üstən keçən durnaların səsi

 

Vergül kimi qoyulur,

 

Bu vergüldən sonra yarpaqlar tökülür,

 

Yağışlar yağır,

 

Küləklər əsir.

 

 

Heç vaxt durnaların

 

Səsindən nöqtələr yağmır.

 

Hər durna səsindən sonra gələr,

 

Payız

 

Toy,

 

Yağış,

 

Yarpaq,

 

Qar...

 

 

Əgər

 

Pulları çiçəklərə çevirə

 

bilsəydik,

 

Deyərdim, xanım qız,

 

Mənə 10 dəstə çiçəyə

 

bir qadın paltosu verin.

 

Bu qış mənim sevgi fəslimdir.

 

O vaxt deyərdilər ki,

 

Müəllimlərin maaşı yüz dəstə çiçəkdir.

 

Çörək bir çiçək,

 

İşıqpulu bir ləçək.

 

Pulları çiçəklərə çevirə bilsəydik,

 

Sevgi azalmazdı, əsla.

 

 

Qar

 

Necə də təmizsən

 

Bir körpə

 

Qız kimi.

 

 

Qaranlıqda işıqsan

 

Gözoxşayan

 

Ay kimi,

 

Ulduz kimi...

 

 

Gərək yağmayaydın

 

bu yer üzünə.

 

Nə əyrisinə

 

düzünə,

 

soyuğuna

 

istisinə,

 

Bıçağın nə kütünə,

 

itisinə.

 

 

Gərək yağmayaydın

 

yazıq deyildinmi?

 

yazığın gələydi

 

barı özünə.

 

İndi üstündə bir maralın qanı

 

sürüşür

 

Qırmızı

 

Şərf kimi...

 

 

Allahşükür Ağa

Ədəbiyyat qəzeti.- 2020.- 16 may. S.27.