Vətəninə getməyə tələsən qərib kimi...

 

 

Günlər

 

Günlər

 

vətəninə getməyə tələsən qərib kimi

 

gedir ömrümüzdən

 

əlçatmaz olur

 

ünyetməz olur

 

qədrini bilmədiyimiz günlər...

 

Çox axtaracağıq sizi

 

Ey ömrümüzdən gedən

 

günlər.

 

Hara tələsirsiniz

 

hara?

 

Dayanın, vətəninə getməyə

 

tələsən qəribə dönməyin!

 

Dərdlərimlə baş-başa qalmaq,

 

tənhalığı da özümə

 

dərd etmək istəmirəm...

 

Payız

 

Payız yenə qızılı yarpaqları ilə gəlib

 

ömrümüzə

 

gözəl payız

 

nisgilli

 

qəmli payız...

 

Həkimdən qorxan

 

uşaq kimi boylanar göy üzündən

 

günəş

 

sən gələndə...

 

Ruzi-bərəkətin, bar-bəhrən kimi yağışın,

 

küləyin də bol olar

 

şıltaq

 

ərköyün payız...

 

Öyrət mənə kədəri gizlətməyi

 

qəmə qalib gəlməyi

 

qızılı yarpağa dönüb qalib olmağı öyrət

 

qəmli könlümə...

 

Eh, gözəl payız, səndən sonra

 

ağappaq qar yağacaq qara torpağa.

 

Sonra yenə yaz gələcək

 

hər tərəf gül-çiçəyə bürünəcək

 

sən hələ zamanını

 

gözləyəcək

 

səbirli olmağı öyrənəcəksən...

 

 

 

Səni görüncə

 

Səni ruhum zənn etdim,

 

İnsan birinci özünü sevər,

 

mənsə ruhumu sevdim.

 

 

Hər yerdə səni gördüm

 

Payızda

 

Qışda yaşıl çəmənlik görən kimi

 

gördüm və sevdim səni.

 

Şimşək çaxarkən günəşi gördüm, sanki

 

Buludların arasında

 

səni görüncə...

 

Yanan ocağın istisində

 

ürəyinin hərarətini

 

sevgisini duydum.

 

Mən səni görüncə qışı, soyuğu

 

hiss etmədim ki.

 

Yalnız gözəllikləri

 

sevgini gördüm

 

gözlərində,

 

ürəyində.

 

Mən səni belə sevdim,

 

neyləyim?..

 

 

Səni sevmək qədər...

 

Səni görməkdən

 

 

sevməkdən gözəl

 

var ki, həyatda?

 

Ümidimsən sən

 

həvəslə gördüyüm bir işin

 

uğurlu sonluğu kimi

 

sevindirir məni

 

qəlbindəki sevgini hiss etmək

 

yaxşı varsan

 

elə bilirəm

 

Tanrı səni mənimçün

 

yaradıb.

 

Günəş olmusan

 

görməyən gözlərim üçün

 

səninlə görüb gözlərim

 

döyünüb ürəyim...

 

Səninlə

 

sevdim

 

sevəcəm həyatı mən...

 

 

Yollar

 

Bu şəhərin yolları

 

Ayrılıqdan çox uzaqdır.

 

Qorxutmur adamı,

 

getdikcə getmək,

 

asfalt qoynunda itdikcə itmək

 

istəyirsən o yolların...

 

Bilirsən axı

 

bilirsən

 

o yollar ayrılığa aparmayacaq səni...

 

Sevdiyini bilir o yollar

 

onsuz yaşaya bilməyəcəyini

 

bilir

 

inanırsan ki,

 

bu şəhərin yolları ona aparacaq səni,

 

ya da

 

onu sənə gətirəcək.

 

Qovuşduracaq sizi

 

qovuşduracaq...

 

 

 

Ölməz bu sevgi

 

Sənsizlik qədər

 

ağrılı

 

əzablı nə var?

 

Səndən uzaqda

 

Yalqızlıqla baş-başa qalmaq istəmirəm

 

Mən sevgimlə baş-başa qalmaq

 

səni düşünmək

 

sənli günlərdən zövq almaq

 

səni,

 

yalnız səni sevmək istəyirəm...

 

Sevgimə heyfim gəlir

 

sənin də ona heyfin gəlsin...

 

Ölməyə qoymaram onu

 

Lazım olsa can verərəm

 

nəfəsimlə yaşadaram onu.

 

Ölməz bu sevgi

 

heç vaxt ölməz...

 

 

Sənsizlik

 

Sənsizlik

 

günəş kimi

 

Ay kimi

 

qonaq gəlməsin mənə

 

istəmirəm.

 

Mən sənsizliyi qarşılamağa hazır deyiləm

 

küssün, getsin, eybi yox.

 

Qonaqpərvər olmayacam

 

Qarşılamayacam sənsizliyi...

 

Sənli günləri xatırlamaq yetər mənə

 

Xoş günləri

 

əvəz edər sənli xatirələr...

 

Amma mən sənli günlərin

 

xatirələrini

 

istəmirəm sənsizlik kimi...

 

Səni istəyirəm...

 

Gözlərində özümü görmək

 

ürəyində özümü axtarmaq və tapmaq

 

istəyirəm...

 

Ayrılıqdan uzaq

 

 

Ayrılıqdan uzaq bir həyat istəyirəm

 

Yalnız səni sevdiyimçün xoşbəxt olduğum

 

həyat.

 

Sən də məni sevəsən

 

dəniz balıqları, qumları və

 

günəşi sevən kimi...

 

Ayrılıqdan

 

kökündən qopmuş ağac kimi

 

uzaq düşəydik kaş.

 

Ayrılıq qorxutmayaydı bizi

 

qırmayaydı qəlbimizi

 

ayrılmayaydıq

 

sevəydik

 

seviləydik

 

sevgi il dolu bir həyat yaşayaydıq..

 

 

Təki sən gəl...

 

Hava da soyudu,

 

günəş getdi

 

sən gedən yerə.

 

Günəşi görməyən ürəyim

 

Heç üşümədi ki.

 

Sənin sevginlə yaşadı

 

səninlə yaşadı...

 

Sığındı sənin xəyalına

 

İsindi...

 

Bir azdan günəş də doğacaq

 

Sən də dönəcəksən geri.

 

Gəl,

 

təki sən gəl

 

günəş də gəlsin səninlə...

 

Niyə uzağıq bir-birimizdən,

 

niyə?

 

Bu qədər yaxınkən

 

o qədər uzaq olmaq

 

ayrılıqla qol-boyun

 

yaşamaq nədəndir axı?

 

 

Darıxmaq

 

Darıxmaqdır bunun adı

 

üzü yadından çıxır

 

səsi

 

də gözləri...

 

Keçdiyiniz küçələr,

 

Getdiyiniz yerlər yadına düşərsə...

 

Ürəyin ağrımazmı?

 

Onu istəməzmi?

 

Bir az da çox xatırlayanda

 

Barmaqların sizdən fərqli olaraq

 

birləşib yumruğa dönməzmi,

 

o yumruğu vurmarsanmı dizinə?

 

Niyə belə oldu, axı niyə?

 

Ağlayarsan bu zaman

 

Kaş gözlərindən süzülən yaşlar kimi

 

birləşəydiniz...

 

Kaş...

 

 

Xuraman Hüseynzadə

Ədəbiyyat qəzeti.- 2020.- 18 yanvar. S. 31.