Şlyapalı dayanacaq

 

Hekayə

Günlərin bir günü, ayların şən ayı, illərin xoş ili, həftənin ilk səhəri İşığın nənəsi yuxudan ayılıb gördü ki, masanın üstündə yaşıl almalarla dolu meyvə qabına söykədilmiş bir məktub var. Nənə ipək şalını çiyninə salıb, eynəyini gözünə taxdı məktubu oxumağa başladı...

"Nənəcan, sabahın xeyir!

Mən sənin nağıllarda danışdığın Xoşbəxtlər şəhərini axtarmağa gedirəm. Oranı tapan kimi qayıdacağam səni özümlə ora aparacağam. Mən qayıdanacan balkondakı pomidor şitillərimizə yaxşı bax. Öpüb bağrıma basıram səni".

Nənə məktubu qatlayıb yastığının altında gizlətdi.

Boğçalı-axçalı İşıq hamar-nahamar yollarla xoşbəxtliyin izinə düşdü. O, çəhrayı şlyapası olan bir dayanacağa çatdı. Bir xeyli onun şlyapasına baxdı. Axı indiyənəcən belə bir dayanacaq görməmişdi. Dayanacaq bu təəccüblü baxışın sahibini çox gözlətməyib gülümsəyərək dedi:

- Mən insanları yağışdan küləkdən qorumaq üçün bu şlyapanı taxıram. Adi bir dayanacaq olsam da, insanları məmnun etməkdən zövq alıram.

İşıq:

- Sən xeyirxah sayılırsan?

- Bilmirəm. Səncə?

- Mən bilmirəm. Ancaq Xoşbəxtlər şəhərinə gedən avtobusun vaxt buradan keçdiyini desən, sənə minnətdar olaram.

- Hm, deməli, sən Xoşbəxtlər şəhərinə gedən avtobusu gözləyirsən... O, həmişə gec gəlir...

- Eybi yox, mən gözlərəm. Hava da yaman istidi.

İşıq boynundakı sarı gülləri olan bəyaz ləçəyini dayanacaqdakı skamyaya qoydu, oturanda isə onun ayaqları azca yerdən üzülmüşdü.

Dayanacaq dilləndi:

- deyirəm ki, səbrin çatırsa, gözlə. Mən tək darıxıram. Bura adamlar gec-gec gəlir. Gələndə çox gözləməyə səbrləri çatmır geri qayıdırlar. Ona görə həmişə Xoşbəxtlər diyarına gedən avtobus bu dayanacaqdan adam yığmamış gedir.

- Mənsə gözləyəcəyəm, o gələnə kimi gözləyəcəyəm. Nənəmə məktub qoyub gəlmişəm. Yəqin, indidən başlayıb mənim üçün darıxmağa.

- , qocalar darıxan olur. Elə mən qocalmışam. Şlyapam da daha dik durmur, sola əyilib. Elə bilirdim, daha bu dayanacağa heç kim gəlməz. Amma sən gəldin, mən yenə xoşbəxtəm.

İşıq gülümsədi, başını qaldırdı doğrudan da, dayanacağın bir az sol tərəfə əyilmiş olduğunu gördü. Birdən yastıq kimi dolmuş boz buludlara gözü sataşdı.

- Buludlar üstümüzə gəlir ,- dedi İşıq.

- , yaxşısı budur, gəl sol tərəfdə dayan, onda heç islanmayacaqsan, indi leysan tökəcək.

- Axı mən islanmaq istəyirəm, həyatımda heç vaxt yağışda islanmamışam.

Dayanacaq güldü, bu zaman onun şlyapasının ucları yuxarı qalxdı. buludlar düyü uzunluğundakı damlaları tökməyə başladı.

İşıq yerdə yaranmış gölməçədə ayaqlarını şappıldadır suyu onsuz da divarlarından su süzülən dayanacağın içinə sıçradırdı. Yağış damcıları qızın saçlarında, çənəsində parıldayırdı. O, birdən əllərini qaldırıb dayanacağın ətrafında dövrə vurmağa başladı. O qədər dayanacağın başına fırlandı ki, axırda yorulub oturdu. Dayanacağın da başgicəllənməsi dayandı. Buludlar da ağarırdı yavaş-yavaş. Dayanacaq güllü ləçəyi ilə yanaqlarını silən qıza dedi:

- oldu, necə idi yağışla güləşmək?

- Mən sevincliyəm, yaxşı ki yağış var, bax, sən tərtəmiz olmusan, şlyapan par-par parıldayır.

- Onda sən bir az da səbirli ol diqqətlə göy üzünə bax, çünki indicə göyqurşağı çıxacaq.

- Mən heç görməmişəm onu. Nənəmin nağıllarından bilirəm ki, sehrli şamanın çıxdığı körpüdür o. Nənəm deyir ki, bir gün bütün uşaqlar göyqurşağından tutub göyün yeddinci qatına çıxa biləcəklər.

Dayanacaq:

- Əlbəttə... onu izləməyi qaçırmaq olmaz. Günəşin upuzun telləri su damlalarını yaracaq biz möcüzəvi yeddi rəngə tamaşa edəcəyik.

Bu vaxt uzaqdakı yolayrıcında iki dairəvi işıq yanıb-söndü. Sonra bu dairələr böyüdü sürətlə yaxınlaşdı. Xoşbəxtlər ölkəsinə gedən avtobus onlara tərəf gəlirdi. İşıq tərəddüd içində idi, o bilmirdi ki, göyqurşağını izləsin, yoxsa avtobusa minib xəyalının dalınca getsin. Sizcə, o, indi hansı qərarı versin, uşaqlar?

Dayanacaq isə lal olmuşdu, bayaqdan danışan dayanacaq indi İşığın hislər keçirdiyini duymurdu, elə bil. Bəlkə, elə bu soyuqqanlı xasiyyətinə görə illərlə burada beləcə dayanıb ötən zamanı təmkinlə izləyirdi. Bu vaxt göy əlvan rəngə çaldı. Qızın başının üstündə yeddi rəng bərq vurmağa başladı. İşıq ağzıaçıq bu gözəlliyi izləyirdi. Çox az davam edən bu möcüzə qurtaranda İşıq başını sola-sağa çevirdi avtobusu görmədi. Axı o, avtobusu necə qaçıra bilərdi...

- Ey, hara getdi axı bu avtobus, indicə yaxınlaşırdı...

Dayanacaq dedi:

- Sən onu qaçırdın.

- Bəs niyə ona demədin ki, gözləsin? Bayaq demirdin ki, dostumsan?

- Axı sən onda heç vaxt görmədiyin göyqurşağını yenə görməyəcəkdin.

- Mən onu Xoşbəxtlər şəhərində görə bilərdim... sən hər şeyi bilirdin, ancaq mənə kömək etmədin.

- Balaca, bəlkə , o şəhərdə heç başını qaldırıb göydəki gözəllikləri görməyə imkanın olmayacaqdı. Ancaq sən yağışda çiməndə, göyqurşağını izləyəndə o qədər xoşbəxt görsənirdin ki, mən səni bu gözəlliklərdən ayırmaq istəmədim. Bəzən siz insanlar olduğunuz yerdə xoşbəxtliyi görmürsüz onu tapmaq üçün yerinizi dəyişmək istəyirsiz. Sən bura yenə gələcəksən o zaman da qərarı özün verəcəksən. Sənin xoşbəxtliyinə heç kəs mane ola bilməz.

İşıq başını qaldırıb yenə səmaya baxdı nənəsi üçün çox darıxdı. Dayanacaqla sağollaşıb yola düşdü. O, axşam pomidor ştillərini sulayanda nənəsinə həyəcanla öz hekayəsini - şlyapalı dayanacaqda başına gələnləri danışırdı.

 

Nurlana İşıq

 

Ədəbiyyat qəzeti.- 2021.- 17 aprel.- S.21.