Biz böyüdükcə açarlar da böyüdü

 

General-mayor

Polad Həşimovun xatirəsinə

 

Yuxu kimi yaşamaq istəyirəm ömrümü.

 

Uzun-uzadı yox,

 

qəfil gələn dolu kimi.

 

Tale işidi unudulub unudulmamaq.

 

Qoy gurlasın yağış

 

pəncərəmdə naxış-naxış

 

göy qurşağıtək parlasın işıq.

 

Haray salmırsa

 

qorxaq və aciz böyüyər

 

oyun zamanı

 

topu əlindən alınan uşaq!

 

Nağılsız uyumayan

qızcığaza

 

Böyük Vətən Savaşının

şəhid uşaqlarına

Ey, orada kim var,

 

məni eşidirmisiniz?

 

tabutun içindən səslənirəm sizlərə

 

yanımda gəlinciyim.

 

Üşüyürəm

 

gəlinciyim də üşüyür,

 

buralar çox soyuq!

 

Gözlərimi yumsam da,

 

hələ yatmamışam,

 

nağılsız uyumam ki!

 

Ey, oradakılar,

 

uzadın əllərinizi,

 

mən sizi eşidirəm

 

artıq yaşım dörd, -

 

bir qızam yepyekə!

 

Çox da ki əlim, ayağım tikə-tikə,

 

heç sönmədi ki,

 

oynamaq həvəsim.

 

Barı sinəmə sığınan

 

gəlinciyimi qaldırın

 

tükənməsin nəfəsi!

 

***

Atam ömür boyu dil açıb danışmadı

 

beşiyindəymiş kimi yaşadı ömrünü.

 

dilinin ucundaydı demək istədiyi söz,

 

deyə bilmədiyi gözlərində.

 

Gözlərdən seçib ayırardı

 

Sözlərin qırmızısını, qarasını...

 

Atamı xatırlayıram:

 

qarlı qış günlərində

 

dəmirçi kürəsinin başında.

 

birdən-birə

 

donur uşaqlıq illərim yaddaşımda.

 

donur üzlər, donur gözlər.

 

Ata! Ata,

 

O hansı sözdü ürəyində qaldı?

 

Nədən axı

 

mənim sevdiklərim

 

soyuq və laldı?!

 

***

Şər qarışıb...

 

uşaqlar küçədən yığışıb...

 

qapıya yaxınlaşan

 

tanış addım səslərini axtarıram

 

sonuncu pilləni qalxa-qalxa, -

 

məni evə səsləmirlər,

 

danlamırlar daha -

 

"Niyə köynəyin tərləyib,

 

niyə rəngin belə solğun?!".

 

Əlləri titrəyə-titrəyə,

 

yorğun-yorğun

 

anam açardı qapını...

 

***

Vaxtlar vardı balacaydıq,

 

əlimiz güclə çatardı açar dəliklərinə

 

uşaqsan, deyə

 

bizi buraxmazdılar böyüklərin arasına,

 

açar dəliyindən baxardıq

 

qonşunun gəlin köçən qızına!

 

Biz böyüdükcə açarlar da böyüdü

 

açar dəlikləri də.

 

İndi də əllərimiz çatmır

 

qapı dalında

 

kiminsə çiyninə qalxıb

 

bizi haraylayan uşaqlığımıza...

 

***

Lənətə gəlmiş xatirələr,

 

lənətə gəlmiş sənli günlər.

 

Nə olaydı

 

qarşımda dağ ucalaydı,

 

divar hörüləydi;

 

yaddaşımı itirəydim, -

 

bir də düşməyəydim izinə.

 

Hara baxıram;

 

adamlar, ağaclar, quşlar

 

sən rəngdə dəyir gözümə!

 

***

Yağışlı günlərdə

 

qanadlanıb uçaydım,

 

çıxıb gedəydim bu yerdən.

 

Adil Mirseyidin

 

sulu boya ilə çəkdiyi rəsmdəki qadın

 

neçə gündu ürkək-ürkək

 

gülümsəyir pəncərədən.

 

 

***

Ürəyimin səsini dinləyirmiş torağay

 

əski patefondakıtək oxuyur pəsdən.

 

arada səs kəsilir,

 

yenidən oxumağa başlayır,

 

sanki torağayı kimsə daşlayır.

 

Quşcığaz hardan bilsin

 

bu nə tale,

 

bu nə qədər?!

 

Hara uçsa,

 

hansı mahnını oxusa da,

 

ovçu əlində hədər!

 

***

Anadil quşları kimi haraylayır görən:

 

- tapdın, tapmadın?

 

Səs ağrılı-ağrılı dolur otağıma,

 

çökür yatağıma-yuxularıma.

 

axı mən də bu yollarda ömür yoruram,

 

xəyallar qururam.

 

Mənim xəyallarım uşaq xəyallarıdı, neynim?!

 

Uşaqlar nə istər ki,

 

atasından, anasından yana?

 

Elə mən də üz tutsam da hayana,

 

anadil quşlarıtək

 

ötən günlərimi haraylayıram!

 

Fəxrəddin ƏSƏD

Ədəbiyyat qəzeti.- 2021.- 20 fevral. S. 30.