Şair mənəm, şeir sən

Şair mənəm,

Şeir sən...

Sənə yazılanları özün mənə deyirsən.

Çox şey düşünmək olar,

Hər şeyi yazmaq olmur,

eşqə uduzmaq olmur.

Söz var, onu yazanda

Şeir olmur, söz olur.

Düşünülmüş yalanı düşünməsən,

düz olur.

Ay məndən ayrı düşən,

Səni şeirlərimdən ayırsam, tək qalaram,

Tökülər məhəbbətim

sinəmdən xəzəl kimi,

Yalın ürək qalaram...

Mən gördüyüm yuxunu

səndə görüb sevmişəm,

Misraları yozmuşam,

sonra şeir yazmışam.

Gəl, aldanma şeirmə,

Şeirdi də, yazmışam:

əvvəli var, sonu var.

Sevgimə inan mənim:

əvvəli var, sonu yox.

Sənə günah yaraşmaz,

Vallah, billah, yaraşmaz.

Mən bataram günaha,

Mənim yazan əlim var,

günah yazılmaz mənə,

Yazılsa da, uzağı, yazılar savab mənə.

Nə yaxşı ki, Allahım səni suallarımçün

göndərib cavab mənə.

Nə vaxt çətinə düşsən,

gəlmək üçün könlünə

Bir addımlıq yol ayır, saçlarından tel ayır.

Heç kəs görməsin deyə,

Kirpiyinlə od götür,

yandır, qaranlıq olsun,

Gəl görüşək xəyalda...

ömür bir anlıq olsun.

Soyuq, şaxta dünyada,

Yalan saxta dünyada

biz yaşaya bilmərik,

Bizim öz dünyamızda

yaşanmamış yaz qalıb,

Tələs, gedək, az qalıb.

Getdiyimiz ünvanı

Heç kim, heç kəs bilməsin.

Elə çıxıb gedək ki,

arxamızca - bizimlə

Kölgəmiz də gəlməsin...

Taleh MANSUR

Ədəbiyyat qəzeti.- 2025.- 26 dekabr, №51-52.- S.31.