Şair elə belə ölür, Əlisəmid

Əlisəmid Kürə

Mən səni yazdıqlarından tanıyırdım,

"Kentavr" kimi qalmışdın ağlımda.

Bir də şair dostların

dəliliyindən danışmışdılar

yanımda, nə vaxtsa.

Bilirdim dünyanın kür uşağı olduğunu,

Əslində şair elə belə olur, Əlisəmid.

Şair laylaya yatdısa,

adam satdısa,

yaşamaq ağlına batdısa,

ondan nə adam olar,

nə də şair, Əlisəmid.

Kürlüyünlə qaldın çoxunun yadında,

şeirlərindən,

ağrılarından

kimsənin xəbəri olmadı, amma.

Şairlərin çoxu baharda gəlir,

Sən qışla baharın arasında

gəlmişdin dünyaya.

Payız şairlərin fəslidi əslində,

Niyə quşlar kimi

payızda tərk elədin ömrü,

Sənin ağac qədər də

etibarın yoxdumu, Əlisəmid?!

Axı ağaclar baharda yenidən çiçəkləyir.

Yoxsa, baharı gözləməyə

hövsələnmi çatmadı?!

İndi hamı

səndən yazır,

səndən danışır.

Kimə gərək innən belə

ha danışıb,

ha yazsınlar?!

Sən ki görməyəcəksən,

sən ki eşitməyəcəksən,

sən ki bilməyəcəksən.

Sən ki bir də qayıdıb

geri gəlmiyəcəksən.

Dünyanın kür uşağıydın,

ipə-sapa yatmayan,

bu dünya nağılı ağlına batmayan,

Dəli-dolu oğuluydun.

Ölümüylə çiling-ağac oynayırdın,

vecinə almırdın ömürü, baxtı.

Nə hay saldın,

nə kimsədən kömək umdun.

Səssiz-səssiz,

için-için,

gözlərini qəfil yumdun,

Şair elə belə ölür, Əlisəmid.

***

Mən kiməm -

itib-batan səsmi,

yoxsa bir ağacmıyam, Acun?!

Elə bilirdim

səni beş barmağım kimi tanıyıram.

Sən demə,

beş barmağımı da tanımamışam.

Bir kimliklə tanıyır adamı

adamlar.

Kimliyin varsa, adamsan,

yoxsa, fərqin yox,

divara düzülən

düzənbaz daşlardan.

Bir kağız parçasıdı

adamların kimliyi -

kirlənə, islana, əzilə bilən.

Mən həmahəng

ola bilmirəm adamlarınla,

nə də həmrəng.

Başqa sivilizasiyanın adamıyam sanki,

kimliyim uyuşmur zamana.

Aksiom kimi yaşayıram həyatı.

Akkulturasiyaların modifikasiya olunmuş

şəklidi Yer kürəsi,

aqnoziya halındadır hər şey.

Kimlik soruşurlar haraya getsən,

bir kimlik qədər teorem deyil insan.

***

Hər şərqidə bir parçamız qaldı,

hər gedənlə bir az öldük.

Və sonra anladıq,

illərcə yaşamaq adına aldadırmışlar bizi.

Hər gecə içdik göz yaşlarımızı

qədəh-qədəh;

ayrılıqların şərəfinə.

Hər şeirdə yarımçıq bir sevdanın izi,

hər gedən gün apardı

bir tikəsini ömrümüzün.

Ruhumuzda son fotosu qaldı,

bir də sol yanımızda ağrısı

bizi tərk edənlərin.

Ən çox güvəndiklərimizdən aldıq

ən dərin yaranı,

ən çox sevdiklərimiz öldürdü bizi.

Ölüm ən son şərqisiydi ömrün -

oxuduqca bir-bir sıradan əskildik.

Aynalar belə, utandı riyakarlığımızdan,

səmimiyyət rol oldu,

məsumiyyət tamaşa.

Kim daha gözəl oynadısa

daha çox qazandı bu həyatda.

Eşq,

sevgi,

filan son kadrıydı

uşaqlığımızın.

Mən həyatı ölümə uduzmuş adamam, balaca,

uzaq dur məndən.

Alışdım susaraq şərqi söyləməyə,

sən şərqi dinləməyə alışma.

Əslində həyat da bir şərqidi -

içi əzablarla dolu.

Mən illərcə özümlə savaşdım,

amma qəhrəman ola bilmədim,

çünki bu savaşda

hər kəsin məğlub olduğunu

hamıdan tez anladım.

***

Bir gün səhər tezdən,

ya da gecə yarısı

Qapın döyülsə qəfildən,

Qorxma!

Dur, aç qapını,

Gələn ölümsə,

Qorxma!

Üzünə gülümsə.

***

Qapıları bağlama,

gedən var.

Gedənləri saxlama,

gələn var.

Durub, durub ağlama,

görən var.

Canımızı yüz yerə

bölən var.

İnsan nədir -

ağ bələk,

ağ kəfən.

Aldanıb bu ağlığa

nə qədər yer üzündə

ölən var.

Gülnarə CƏMALƏDDİN

Ədəbiyyat qəzeti.- 2026.- 16 yanvar, №2.- S.7.