Təsəlli

Pişiklərin xoşbəxt olduğu şəhərlərdə

itlər bədbəxtdir,

itlərin xoşbəxt olduğu şəhərlərdə

pişiklər,

razı sala bilməzsən hamını,

heç göylər də razı sala bilmir hər kəsi;

günəş də,

yağış da,

qar da,

külək də.

Birinə xoş gəlir, birinə yox

nərgizin ətri,

pəncərəsini bağlayan var

bülbül cəh-cəh vuranda,

var ulduza, aya dil uzadan da -

hər şeydən, hər kəsdən

narazı yaranıb adam,

gözəl qız,

səni bəyənməyənin

ürəyinə qadan.

Bir köks ötürümündə

Daha ucuz siqaretə keçmiş qoca -

sinəsinə düşmür təzəsi,

öskürdür onu

gözləri yaşarıncayadək.

Deyirəm ona:

"bəlkə əl çəkəsən həmişəlik,

zərərdir sənə,

pulun yoxdur, üstəlik".

Köks ötürür,

gözləri yol çəkə-çəkə,

barmaqlarının arasında

bərkdən sıxaraq kötüyü

daha möhkəm sümürərək,

zəhəri ürəklə içinə çəkərək

zarafat edir:

"hamısını eləyən arvaddır,

bezib əlimdən,

bahasını alanda deyinir,

ucuzundan aldırır ki,

dul qalsın,

bir az da başı dinc yaşasın".

Gülüşürük,

sarı, mırıq dişlərinin arasında

sıxılır siqaretin kötüyü,

arvadı sığallayır masanın üstündəki örtüyü,

örtüyün üstündə rəngi solmuş sarı güllər,

sonra

hər üçümüzün üzündən yağır kədər -

uçuşur havada halqalar.

Uşaqlığımda tutmaq istəyərdim onları,

amma həmişə əllərim boş qalardı,

siqaret dumanı kimidir ömür də,

gün də

əriyib yoxa çıxır

bir köks ötürümündə.

Gənclik üçün darıxmaq

Dar bir pilləkəndə

qız kitabı saldı əlindən,

cavan oğlan kitabı yerdən qaldırdı,

kitabın uzun, maraqlı adı vardı:

"Bir qəpiyim də yox idi,

qız isə çox gözəl idi",

hər şeyi oxumaq xəstəliyim baş qaldırmış,

kitabın adını oxumuşdum tezcənə.

Qız gülümsədi,

oğlan başını salladı,

hərə ayrılıb öz yoluna getdi pilləkənin başında;

seriallardakı kimi olmadı,

başlamadı romantik sevgi;

bəlkə bir şans idi ikisi üçün də,

qaçırtmışdılar əldən,

bəlkə belə sıradan

başlanğıc xəyalında deyildilər,

ya da sevgililəri vardı.

Qız gözəl idi,

oğlanın pulu, güman ki, yox idi,

hardan olsun tələbənin pulu?!

Bəs bu səhnə yadımda niyə qaldı?

bəlkə ikisi də unutmuşlar dünəndən.

Niyə istədim ki, bu səhnənin

axırı yaxşı qurtarsın?!

o gözəl qız alicənab

oğlandan həmişəlik ayrılmasın

o pilləkənin sonunda

niyə?!

***

Çəkilib xəlvətə

şeir yazıram.

barmaqlarımın

rəqsinin səsi yayılır evə.

Ərim güdür məni -

görən, kimlə yazışıram?!

Əslində haqlıdır güdməkdə -

yazışmaqdır şeirlər

xəyali bir qüvvəylə.

Ayrılmaqdır evindən,

yurdundan,

doğmalarından,

hamıdan,

hər yerdən getməkdir həm də.

***

Şəhər yuxuya qərq olub,

çamadanını sürərək

gedir bir adam;

nə qədər səssiz getməyə çalışsa da,

həm də qaranlıq kimi

kimsələrə görünmədən

qulaq kəsilirəm gedişinə,

qaranlıq eyvanımdan boylanıram dalınca

bu gedən yad adamın.

Gecə saat dörddür,

tanımadığım adamın gedişi,

çamadanın təkərlərinin səsi

kədərləndirir məni,

baxıram dalınca

gözdən itincə,

sanki sonuncu adam idi

bu şəhərdən çıxıb gedən.

Yerin üstündə,

göyün altında

təkcənə qaldım indi mən.

***

Lombarddan çıxartdım

nişan üzüyümü,

həbsxanadan çıxan

əziz adam kimi

sevindim onu görməyimə,

ovcuma almağıma;

doğma gəldi gözümə, əvvəlki kimi,

amma həm də yad idi,

kobudlaşan,

sərtləşən

barmağıma olmurdu daha...

Sevinc ELSEVƏR

Ədəbiyyat qəzeti.- 2026.- 16 yanvar, №2.- S.13.