Günəşli dünya

Yükləyib

sevgi dolu xoş günləri,

arzuları, istəkləri, ümidi

qaranlıqdan uzaq,

aydın səmalı,

günəşli dünyaya

getmək istəyirsən bəzən,

həyatın gözəl olduğu

həmin dünyada

ümidlərin qönçə olmasını,

arzuların, istəklərin

çiçək açmasını istəyirsən.

Sevgi dolu çiçəklərə

bürünəydi həyat.

Həmişə şirinliyi ilə

özünü insana sevdirsə də,

acılığı ilə onu dünyaya gəlməyinə

peşman da edər həyat.

Peşmanlığın olmadığı,

günahdan uzaq,

günahkarın dünyaya gəlmədiyi

həyata açılaydı

o gözəl, günəşli dünyanın pəncərələri.

Unudulmaq qorxusu da olmazdı

günəşli dünyada.

Unudulan

xain olardı, çıxardı yaddan,

onun xəyanəti isə

unudulmazdı.

Çəkiləydi həyatın

zülməti,

günəşli dünya olaydı,

qönçə ümidlərin

arzu, istək çiçəklərinin ləçəkləri

səpiləydi

xəyal yollarına...

Ömür karvanı kimi

Günəş batacaq,

ay çıxacaq,

biz də yuxuya gedib, oyanacağıq...

Beləcə, həyatımız asılacaq

ömür hakimiyyətinin

dar ağacı olan

saatın əqrəblərindən

cinayətkar kimi.

Torpaqda

gül-çiçək də bitər, qanqal da.

Şumlanmayan,

becərilməyən torpaqda

bar-bərəkət görünməz

və o

xoş sözə həsrət qalan

ürəyi sevindirmək əvəzinə,

onun sevgisinə

susmaqla, xəyanətlə

cavab verən

soyuqqanlı sevgiliyə bənzəyər.

Sevgi olmayan yerdə

bəzən xəyanət olar.

Ağ günlərin yanında

qara günlərin də

rəngi görünər onda,

xoşbəxtliyin yanında

bədbəxtlik gözə dəyər.

Amma çox çəkməz,

ağrısı, əzabı qalsa da,

özü gedər,

yorulmaqdan yorulsa da,

həyatın ağır yükünü

daşımaqdan,

əziyyət çəkməyi bacarmağından

zövq alan,

bizi yaşadan, dünyaya bağlayan

ömür karvanı kimi...

Xəyanət

Kədərin

yorğun yolçusuna çevrildin.

Günün qaraldıqca

saçın ağardı.

Qara gün tərk etməsə də səni,

qara saçlar tərk etdi.

Üzündə qırışlar,

həsrətin yollarında

ayaqların iz açdı,

tənha qadın.

O izlərə

Sevən bir ürəyin

segisinə layiq olmayan,

xain ərin

xəyanəti səbəb oldu.

Sevgi sənə Leyli nənədən

mənəvi miras qalmışdı,

Sən o mirasa layiq oldun.

Ərin isə Məcnun babanın

sevgi mirasına

ləyaqətlə sahib çıxmadı,

Ruhunu incitdi

sevginin əbədi və ədəbi simvolu

Məcnunun.

Xəyanətə tuş gələn qadın,

baxma bu həyata,

görmə xainləri və onların xəyanətini.

Yum gözlərini, tənha qadın!

Gördün axı, gördün!

Onu da, onun xəyanətini də

unutmaq, bəlkə də

çətin olacaq.

Söylə, həyat, söylə,

sevgi kimi gözəl hissi

belə xainlərin xəyanətinə

qurban verməyə dəyərmi?

Bir ulduz qədər

Sevgi istəyirdin -

Həyatın qaranlıq

gecələrində

dünyaya

bir ulduz qədər

nur saçsın.

Amma görmədin.

O sevgini

qıymadı sənə

həyatını həsr etdiyin

adam.

Ürəyi gəlmədi

kiməsə xoş söz deməyə dili,

xeyirxahlıq etməyə

əli gəlmədiyi kimi.

Özünü düşündü,

yalnız özünü!

Ayrılıq körpüsünü də

keçib getdi,

səndən gizlətdiyi sevgi şərbətini

başqası ilə içdi.

Səni heç düşünmədi ki!

Adın Səadət olsa da,

O ad həyatına işıq saçmadı.

Sevgi dünyasının

qaranlığında itirdiyin

adam da

səni itirdi.

Özü öz həyatına

bədbəxtlik gətirdi.

Ana təbiətin də öz hökmü var:

zülmət gecələr

qara libasdan çıxmaq üçün

həmişə günəşə möhtac olar.

Sənin sevgin idi

o günəş!

Xuraman HÜSEYN

Ədəbiyyat qəzeti.- 2026.- 16 yanvar, №2.- S.21.