Unutmaq, unudulmaq...

Unutmaq elə də üzmür adamı,

Çünki bilirsən ki, unutmamısan.

Yaxud üzəvarı unutmusansa,

bilirsən nə üçün "unut"duğunu.

Əslində, unuda bilmədiyini

gözün görməsə də, könlün axtarır.

Ancaq zulum dərddi unudulmağın,

əslində, ölümdü unudulmaqlar.

Ölüm yaddaşlardan silinmək deyil?

Tez-tez görüşdüyün yaxın dostların

əgər səndən ötrü darıxmırlarsa,

deməli, yoxluğun adiləşibdi,

deməli, varlığın önəmli deyil.

Amma ki, təskinlik bir ondadır ki,

bu işlər tək sənin başına gəlmir,

bu işlər hamının başına gəlir.

Xalqın yaddaşının dərinliyinə

ilişən dahilər az olur, çox az,

müşküldü onların unudulmağı,

onları bu dünya unuda bilmir.

Qapısı ağzında xeyli pərişan

dayanıb dərindən dərk elədim ki,

unudulmamağın bircə yolu var:

O da qayıtmaqdı aktiv həyata.

Yenidən qaynayıb-qarışmalısan

qohum-əqrəbaya, dosta, tanışa,

tərifə, təhqirə, tər-tədbirlərə.

Toylarda məxsusi oynamalısan,

Vaylarda kədərli dayanmalısan.

Gərək olmalısan hamıya hər vaxt,

gərək olmalısan itə-pişiyə.

Şirni almalısan nəvələrinə.

Ya da razılaşıb ayrılıqlara

imza atmalısan unudulmağa,

addım atmalısan tənha sonluğa

əbədi məkana varana qədər...

Səfər

Yazağzı yollandım dədə yurduna,

Həzin gözəllikdən doydum, qayıtdım.

Dolan ürəyimi çiçək yerinə

Qoymalı bir yer var, qoydum, qayıtdım.

Yer göyə uyğundu, göy ruha uyğun,

Yolların qəhrinə qərq olur duyğun.

Bülbüllə öcəşən Qaratoyuğun

Doğma cəh-cəhinə uydum, qayıtdım.

...Yaddaşa yalvardım dərə boyunca,

Hələ qalanım var, ucdan uca.

Düşündüm doyunca, baxdım doyunca,

Duymalı nə varsa, duydum, qayıtdım.

Nəvəm Railə

Dədə səndə yaşayır,

uşaqdı sənin kimi.

Böyü, mən də böyüyüm -

özündə qaytar geri,

yaşayım gəncliyimi,

Railim.

Aralanma gözümdən,

yoxsa bərbad olaram.

İstəsən əvəzində

döşənib döşəməyə

sənə ağ at olaram,

Çaparsan Kəmərliyə,

çoxlu nəmər alarıq,

Railim.

Sənlə divara çıxmaq,

başı üstə yerimək

asandı, asan mənə.

Təpər verən mələyim,

təbibim, loğmanımsan.

Sənə qurban olum mən,

havasan, susan mənə,

Railim.

Bilirəm ki, mənimsən,

bəsimdi var olmağın.

Vecimə də almaram

uçub getsəm göylərə.

Ancaq səni bir daha

heç görməsəm neylərəm,

Railim?

Həyatımsan,

bayatımsan,

soyadımsan,

Railim.

Ürəyimsən,

gərəyimsən,

görəyimsən,

Railim.

Sağ gözümsən,

ağ üzümsən,

bax, özümsən,

Railim.

Anamın yubileyi

Söz deyirəm, anam, doxsan yaşına,

Söz deyirəm doqquz yaşlı daşına.

Dolandıqca duyğuların başına

Duyğular da dalğınlaşır, deyəsən.

Kəsildikcə şirin qısma-boğmalar,

Yad yuxular hər gecəmi yağmalar.

Çox seyrəlir... Seyrəldikcə doğmalar

Dərdin kefi aşıb-daşır, deyəsən.

...Aramızda yasaqlaşan ayrılıq,

Bürkülənib, sazaqlaşan ayrılıq,

Yavaş-yavaş uzaqlaşan ayrılıq

Yavaş-yavaş yaxınlaşır, deyəsən...

Rəfail İNCƏYURD

Ədəbiyyat qəzeti.- 2026.- 23 yanvar, №3.- S.8.